Mindfulness en fixatie

Bij fixatie raakt de aandacht als het ware gevangen in gedachten waardoor we minder mindful aanwezig zijn. Deze situatie kan echter ook weer het begin punt van de mindfulness boefening zijn door zonder oordeel te laten zijn in gewaarzijn, inclusief de fixatie en het object waarop gefixeerd wordt. In plaats van iets met het object van fixatie te willen doen, wordt de ervaring toegelaten waardoor deze omvat kan worden in gewaarzijn en er vanuit meer openheid en alertheid verder gegaan kan worden. Door dit laten-zijn verdwijnt als het ware de angel uit de fixatie, want fixatie impliceert niet-laten-zijn.
Vanwege het laten-zijn kan de aandacht meer zijn bij wat er gebeurt en kunnen het object en de ervaring (gevoel) van de fixatie geaccepteerd worden zodat deze op een natuurlijke wijze kunnen zijn en uiteindelijk oplossen.
Bij fixatie is er als het ware een tweedeling tussen subject en object en wordt het object als "buiten" je gezien waar je dan iets mee wilt doen of wat je juist niet wilt etc. Vaak speelt daarbij een bepaald denkbeeld, dat bijvoorbeeld nagestreefd wordt of dat oordelend werkt, of dat aangeeft hoe iets te doen etc, een rol.
Als het toegelaten en omvat wordt in gewaarzijn wordt het niet langer als "buiten" je gezien. Het wordt dan mogelijk om te rusten in zijn en via de ruimte en openheid die dat met zich mee brengt kan vanuit de spontane processen op een natuurlijke manier verder gegaan worden.
Het kan zijn dat er hierbij ook houdingen opkomen die de ervaring van de fixatie en/of het object waarop gefixeerd wordt, veroordelen en/of willen veranderen (of op een andere manier niet laten zijn en zodoende niet accepteren). Indien dit gebeurt kan ook dit weer in aandacht gelaten worden. Ook al komen er achtereenvolgens meerdere patronen op die willen veranderen, uiteindelijk kan een laten-zijn-houding ontstaan en kan er vanuit mindfulness verder gegaan worden.